Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

professor weldra luid moest spreken, om hen beiden tot bedaren te brengen.

—    Stilte! gebood hij. Wat ook de oorzaak van Uw oneenigheid moge zijn, het kan slechts in kalmte worden opgelost. U, mijnheer Lobbes, hebt mij verzocht, mevrouw te onderzoeken naar den staat van haar geestvermogens. Ik acht het thans noodig U mede te deelen, dat eenige uren vóórUw bezoekUw vrouw bij mij is geweest met dezelfde opdracht ten opzichte van U.

—    Is dat waar, Margie ? riep de heer Lobbes toornig. Moet ik dus gelooven, dat het jouw toeleg is, mij krankzinnig te doen verklaren?

—    Herman, stamelde mevrouw Margie, heb jij professor verzocht hier te komen om mijn verstand te onderzoeken? Zou Cora dan toch gelijk hebben?

De echtgenooten keken elkaar met schrik en verbazing aan. Dan trad de heer Lobbes terug, onder het uitstooten van een schamperen lach.

Mevrouw Lobbes zakte in haar stoel terug en keek den professor met van angst wijd geopende oogen aan. Deze maakte in gedachten aanteekeningen. Hij had omtrent haar althans zij n diagnose vastgesteld.

Opeens drong een rommelend geluid tot hen door, als van een zwaar voorwerp dat de trappen af rolt.

Ze hoorden een gesmoorde verwensching. Toen werd het weer stil.

—    Het spookt hier, het spookt hier al den ganschen dag, zei mevrouw op heeschen toon. Als er maar niets met de kinderen is gebeurd. Ik moet weten wat het is.

Ze drukte op een belknopje.

—    Lena komt niet, zei ze na een oogenblik, zacht. Met dat meisje is er vandaag ook iets gaande. Misschien zou U die ook eens willen onderzoeken, professor?

Mijnheer Lobbes had bij het gerommel een oogenblik het gebaar