Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Ziezoo meisje, je listen en lagen zijn dus tevergeefs geweest. Met welke duistere bedoelingen je mijn bijl ook voor me hebt wegborgen, het is me toch gelukt haar terug te vinden.

—    Joris Jochem, zei oom Karei nu en wees op de provisie-kast.

Heb je......

—    Eén oogenblik, mijn waarde Watson, antwoordde de detective en greep tusschen zijn vest. Hij rukte het familiealbum te voorschijn, liet Lena een portret van Media als één-jarige zien en vroeg op strengen toon:

—    Bij je eer en geweten, als rein en onschuldig meisje, hebt gij dit lieftallig kind reeds op dezen jeugdigen leeftijd gekend? Antwoord naar waarheid en zonder eenige terughouding.

—    Och vent, nou is het je heelemaal naar je bol geslagen! Hoe oud denk je dan wel dat ik ben? Ik ben pas twee jaar hier in betrekking.

Joris Jochem beet zich op de lippen en zocht blijkbaar naar een nieuwe strikvraag, maar oom Karei onderdrukte grommend een juichkreet. Hij trad op de geopende provisie-kast toe en greep een schaaltje vleesch, één met aardappelen en een half brood.

—    Nou kan jij doen wat je wilt, Joris Jochem, maar ik kruip den kolenkelder in, om mijn maag te vullen.

Joris Jochem aarzelde een moment, maar greep dan een schoone kopjesdoek en stak die in Lena’s mond.

Toen volgde hij zijn Watson.

XXII

PROFESSORAAL ONDERZOEK

Professor Van Meekeren had met het gebaar van een heerscher allen, behalve het echtpaar Lobbes, de deur gewezen.