Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

touwladder kan het niet zijn, want die heb ik om mijn body gedraaid.

Joris Jochem voelde haastig naar de aangeduide plaats en een blijde lach trok over zijn besmoezeld gelaat.

—    Dat, mijn waarde Watson, zei hij glunderend, is wat onze vijanden bij me gezocht en niet gevonden hebben. Om dat terug te krijgen, zouden ze vermogens en nog eens vermogens over hebben. Ik heb het geheim ontdekt van de geboorte van een jong meisje. Snap je nu, waarom ze ons in den kerker hebben geworpen?

Oom Karei knipte met de oogen, ten teeken dat hij begreep.

Over dit huis zweeft een somber geheim, Watson, ging de schrandere detective voort. De oudste dochter zegt, dat haar vader is omgeruild omdat hij de jongste dochter niet als kind wil erkennen. De vader daarentegen beweert, dat zijn eenige dochter een meisje heeft aangesteld, in haar plaats, om zélf te kunnen trouwen.

De oudste dochter beweert dat de omgeruilde vader in verbinding staat met het dienstmeisje, om met haar hulp het huis te kunnen leegplunderen. En de heer Lobbes, mijn principaal, beweert dat zijn heele familie plotseling krankzinnig is geworden en het dienstmeisje de eenige persoon is, met wie hij nog een redelijk woord kan spreken.

Ik voor mij heb het niet erg op haar begrepen, want ze heeft zich wederrechtelijk mijn bijl toegeëigend.

Watson, geef nu eens in een paar woorden je indrukken en je oordeel weer.

Oom Karei deed, of hij ernstig nadacht.

—    Ik rammel van den honger, zei hij dan, als resultaat. Als je geen last wilt krijgen met mijn vrouw, zorg dan dat ik iets te eten krijg, vóór ik den laatsten snik geef.

Joris Jochem’s schrander gezicht verhelderde.

—    Je zegt het een beetje plomp, maar ik begrijp je zéér goed. Rafel de touwladder uiteen, Watson.

168