Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Hij had op anthracietkolen gelegen en zijn handen waren gitzwart. De plaats, waar hij zich bevond, was een gangvormige ruimte met een steenen zoldering, die aan het eind schuin naar den grond afliep.

—    Watson, Watson! fluisterde hij. Ontwaak, dappere makker!

Oom Karei gaf geen kik en toen stiet Joris Jochem hem aan. En

toen dit niet hielp, porde hij hem een poosje gevoelig tusschen de ribben, tot de oude man eindelijk met een zucht de oogen opsloeg.

—    Waar ben ik? Dorst, geef me een pot bier.

Joris Jochem bracht hem gauw aan zijn verstand, dat hij niet in een restaurant was, maar in een onderaardsch gewelf.

—    Waarom? vroeg oom Karei. We hebben immers niets gedaan?

—    Stil, niet zoo luid. Ik weet niet of we diep onder den grond

zitten. We moeten samen overleggen, dus zit eens overeind en verzamel je gedachten. Wat zie je er vies en zwart uit, Watson, zei Joris Jochem berispend. Ik zou je zóó niet kunnen meenemen naar het bal van barones Van D......

—    Als je maar niet denkt, dat jij er zoo appetijtelijk uitziet. Wat moeten we eigenlijk hiér doen? Als je het weten wil, ik heb honger en zou graag mijn happie lusten. M’n vrouw zit vèst al op me te wachten met de aardappels en wie er komt, ik niet. D’r zit wat voor me op, als ik thuis kom.

—    Watson! hief Joris Jochem weer zijn spreuk aan. Opmerken, samenvatten, oordeelen, gevolgtrekkingen maken en optreden. Dat is onze taak.

—    Maar dan direct, want mijn maag bromt als een bullhond.

Joris Jochem stak waarschuwend den vinger op.

—    Stil zijn is een eerste vereischte. De verrader slaapt niet. Laat onze vijanden niet merken waar we zijn, fluisterde hij dringend.

Oom Karei zette een wijs gezicht.

—    Wat heb je toch voor diks onder je vest? vroeg hij zacht. De

167