Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Waar zijn de kinderen? vroeg Waller haastig, daar Lena reeds naar de keuken liep.

—    Op mijnheer Karel’s kamer, op de tweede verdieping.

En weg was ze.

De heeren keken elkaar besluiteloos aan. Dan deed Waller op zijn teenen een stap in de richting van de huiskamer. Dr. Vogel volgde hem. Zoo slopen de vrienden tot aan de deur. Opeens klonken luide stemmen uit de kamer tot hen door. Waller deinsde terug.

—    Ik ga niet naar binnen, fluisterde hij. Georg, als jij moed hebt, ga dan gerust je gang, maar ik geloof, dat die professor binnen zit. Ik hoor zoo’n strenge stem. Mijn kop er af, als Lobbes ons geen streek wil leveren. Hij ziet drommels goed in, dat die aanklacht van krankzinnigheid maar dwaasheid is. Nu heeft hij den professor hier ontboden om vóór te zijn, dat wij hém krankzinnig laten verklaren. We hebben wel een glas wijn op, Georg, maar gek zijn we toch niet. Ik ga bij Karei op visite, dat is veiliger.

—    Ja, laten we eerst met den zoon overleggen, antwoordde Dr. Vogel.

Hij werd weer tamelijk nuchter en had nu genoeg klaar besef om te weten dat hij nóg iets frisscher van geest moest zijn, om den ge-duchten expert te kunnen weerstaan.

Toen slopen de twee vrienden op hun teenen de twee trappen op.

Intusschen ontwaakte Joris Jochem, ten hoogste verbaasd zich in donkerte bevinden. Enhijlagerg hard. Spoedig kwam de herinnering aan het gebeurde terug en tastte hij om zich heen. Toen hij iemand naast zich voelde, werd hij dra geruster. Die man moest oom Karei zijn. Zijn Watson, dacht hij.

Hij greep in zijn zak en voelde naar lucifers. In den andere vond hij nog een stuk kaars. Toen hij dat had aangestoken, stond hij voorzichtig op en keek om zich heen.

166