Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Dus, nu we ons niet meer met onze kwestie hoeven bezig te houden, kunnen we ons weer met dien armen Herman bemoeien. De man moét gedemagnetiseerd worden.

—    Maar hoé? mompelde de bekwame magnetiseur. Vanmorgen, toen je nauwelijks het woord zei, was hij al niet meer te houden.

—    Er moét een middel op te vinden zijn. Wat dunkt je, als wij op onze beurt eens prof. Van Meekeren’s aandacht op hém vestigden. Dat is dan voor dien professor een bewijs te meer, dat wij wél bij ons verstand zijn en den echten Herman Lobbes kan het slechts ten goede komen.

Daarvoor voelde Dr. Vogel óók iets en nu gingen de twee vrienden op weg naar Lobbes’ woning. Voor de deur bleven ze staan en bekeken aandachtig de glasscherven, de bloedplas en de gapende ramen zonder ruiten.

—    Er heeft hier iets plaats gevonden, fluisterde Frits Waller. Ik ben op het ergste voorbereid.

Op zijn bescheiden belletje maakte Lena direct open.

—    Is alles goed ? vroeg hij zacht.

—    Wat men goed noemt, antwoordde het meisje. Een nieuw theeservies moest er aan gelooven en wie weet wat ons nog méér te wachten staat. Nu is een vreemde heer binnen, ik geloof een professor.

Waller keek Dr. Vogel vragend aan.

—    Zouden we ons laten aandienen ? vroeg hij aarzelend.

Dr. Vogel trok besluiteloos de schouders op, maar Lena trad een stap terug.

—    U moet mij excuseeren, want ik doe het niet. Ik moet nog voor ’t eten zorgen ; ik ben benieuwd of we om negen of om tien uur eten. Zóó laat is het geworden, door al die vreemde grappenmakerij.

—    Wélke grappenmakerij ? Ik begrijp je niet, Lena.

—    Ik wou, dat ik het zelf maar begreep. Nu, mijnheer......