Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    U-bent-te-vroeg-geboren, zei Leo toen. Was maar nóóit geboren. Hoepel op!

—    Kwajongen! bulderde mijnheer Lobbes en trachtte tevergeefs den jongen man van zich af te schudden.

Eindelijk stond Media op en riep hartstochtelijk :

—    En tóch bentU in Mei geboren en alsU zoo lief was als vroeger zouU dat wel direct toegeven. U lijkt niets meer op onzen lieven pa van vroeger!

Dat scheen mijnheer Lobbes’ woede tot het uiterste te voeren. Hij stiet tegen de tafel, zoodat die kantelde. Lena schoot toe, om haar tegen te houden, maar liet plotseling weer los ; de bel klingelde luid.

—    Gelukkig, mompelde het meisje. Misschien......

En toen ze de kamer verliet, hoorde Media haar fluisteren : Zonde voor die aspirine.

De tafel viel krakend om ; het servies kletterde op den vloer in stukken.

Daar trad snel een heer binnen. Hij was groot, waardig en ernstig van voorkomen en had scherpe uitvorschende oogen. Zijn houding en optreden kenteekenden den man die onmiddellijk een situatie doorziet en er zijn conclusie uit weet te trekken. Hij droeg witte handschoenen en een hoogen hoed, die hij, bij zijn binnenkomen, op mijnheer Lobbes’ bureau zette. Zonder inleiding wendde hij zich met beheerscht gebaar tot de aanwezigen :

—    Bén ik reeds te laat ? vroeg hij met heldere stem.

Mevrouw Lobbes, hem herkennend, viel bewusteloos in zijn armen

—    Professor Van Meekeren, zei mijnheer Lobbes opgelucht, U komt niet te laat, maar ik ben blij, datU er bent. Ik vrees, datU de heele familie moet onderzoeken. Als het noodig mocht zijn, geef ze dan alsjeblieft allemaal een voetbad.

163