Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Dat onverwachte antwoord schokte mijnheer Lobbes zoozeer, dat hij bijna zijn voornemen vergat van kalm te blijven. Hij sprong op, liep heen en weer en bleef voor Cora staan, met iets gebiedends in den blik.

— Meisje, zei hij streng.

Dan hoorden ze een lichten kreet en een geluid, alsof er iets omviel in de andere kamer.

XVIII

TUMULT IN HUIZE LOBBES

Cora sprong op ; beiden snelden naar de schuifdeuren. Doch reeds werden die vaneen geslingerd. Mevrouw Margie vertoonde zich, met doodelijk verschrikt gelaat.

—    Man, Cora, hoor jullie dat dan niet ! Er lijkt wel een inbrekers-bende in huis te zijn 1

Inderdaad maakten Lena en Media nu een geweld, alsof ze het huis wilden afbreken. En door de gesloten deuren klonken hun heesch geschreeuwde stemmen als geluiden uit mannenmonden.

Cora bracht haar moeder naar een stoel.

—    Lekker geslapen, mama? vroeg ze.

—    Maar hoor je dan niets? Wat is er dan toch hier gaande?

—    Ik hoor absoluut niets ! verklaarde mijnheer Lobbes op stelligen toon.

Cora kon haar eigen ooren niet gelooven. Als vader die vreeselijke herrie van Joris Jochem niet hoorde, moest hij wel erger dan stokdoof zijn. En toch, van nabij hoorde hij zeer goed, naar haar bleek. Mis-

144