Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

op de deur, dat men het wel drie huizen ver moest hooren. Maar Lobbes scheen slechts aandacht te hebben voor het nauwkeurig afsnijden van zijn sigaar en Cora hield nadenkend het hoofd gebogen, als luisterde ze naar de ademhaling van haar moeder, in de andere kamer.

—    Vertel eens, Cora, begon Lobbes, om zich een houding te geven, wat bedoelde dat jonge mensch gisteravond eigenlijk?

—    Wie meent U ?

—    Wel, Leo natuurlijk. Was die verloving een grap van jullie of is er inderdaad zooiets besloten, tijdens mijn afwezigheid.

Cora vermoedde een strikvraag. Daar ze het echter noodig achtte haar vader bezig te houden, zoodat hij Joris Jochem’s geklop niet zou hooren, besloot ze een berustende houding aan te nemen. Bovendien drong de chloroformlucht nu al zoo lang in haar neus, dat ze zich een beetje suf ging voelen.

—    Och, hij heeft me wel zoo terloops gevraagd, jokte ze, maar natuurlijk moet hij er eerst maar eens ernstig met U over spreken.

—    Ik ben blij dat je dat inziet. Trouwens wou ik dat onderwerp wel even laten rusten en over iets anders praten. Vind je het bijvoorbeeld niet wat zonderling dat moeder, juist nu ik thuis kom, zoo slaperig is ?

—    Hoe bedoelt U dat? vroeg Cora, van kleur verschietend.

—    Wel, die kwestie...... nu ja, dat geval met dat meisje, gisteravond. Heeft moeder je vroeger...... al eens over haar gesproken?

Cora knikte nadenkend.

—    U bedoelt Media, nietwaar? Wel zeker, we hebben zeer dikwijls over haar gesproken. In verband met haar studie en over haar kleeren.

—    Dus, jij-kende-haar-ook-al-sinds-lang ? vroeg mijnheer Lobbes wantrouwend, woord voor woord.

—    O ja, al zeventien jaar.

143