Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Deze bromde een verwensching en keek snel achter zich, in de verwachting, dat die magere man hem stond uit te lachen. Maar oom Karei zorgde er wel voor, dat zijn gezicht niet te zien kwam. Nu bemerkte mijnheer Lobbes een bloedplasje in de straatgoot en een rooden straal over de geheele breedte van de straat. En dat monterde hem weer een beetje op. Niet omdat hij er zich over verheugde dat het struikelen over die stukken glas waarschijnlijk anderen bloed had gekost, maar om het feit, dat hij zich niet had bezeerd. Hij weet dat aan eigen handigheid en trok fiks aan de bel. Het was déze ruk, die Joris Jochem deed besluiten in de kast te kruipen en de deur achter zich dicht te trekken.

Mevrouw Lobbes lag nog op den divan, beneveld door chloroform. Toen Cora de bel hoorde overgaan, greep zij den zakdoek en borg dien in haar blouse. Daarna deed ze de deur open.

— Dag Cora! zei mijnheer Lobbes, meer luidruchtig dan vriendelijk. Is Lena er niet, dat jij de deur open doet?

Die vraag drong het meisje als een steek door het hart. Haar vader informeerde vóór alles naar Lena. Er moest dus een geheim tusschen die twee bestaan, wélk dan ook.

Snel deed ze de huiskamerdeur open, om hem binnen te laten. Vanaf het oogenblik, dat Joris Jochem weer naar boven was gegaan, had ze hem weliswaar niet hooren kloppen, maar wie weet, begon hij aanstonds weer met zijn naspeuringen. En wat zou haar vader daar wel van zeggen, of hij nu al de echte Lobbes was of niet.

Mijnheer Lobbes van zijn kant, was er op verdacht iets te hooren aangaande een man, die het huis binnen was geslopen. Nu Cora daar niets over losliet, roemde hij, in gedachten, Joris Jochem’s behendigheid. De vent was zijn gewicht in goud waard, vond hij.

Wat is er gaande met moeder? vroeg hij. Waarom slaapt ze?

Cora schrok, maar herstelde zich gauw.