Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

goed mogelijk onderdrukkend, om de meisjes niet wakker te maken.

Zijn oogenblik van zwakheid duurde echter maar kort. Reeds richtte hij zich weer op, de bijl in de hand, een dreigenden blik op den muur richtend.

Cora had de deur geopend en lachte haar moeder toe. En juist scheen Margie Lobbes, uitgeput van ontroering en overmand van aandoeningen, bewusteloos in haar dochter’s armen te willen zinken, toen een geweldige slag op de verdieping haar deed trillen van schrik.

Joris Jochem had, zijn pijn met mannenmoed verbijtend, zich weer op den muur geworpen, om, zoo noodig ten koste van zijn duimen, de geheime ruimte te ontdekken, waarin hij de verklaringen omtrent Media’s geboorte hoopte te vinden.

Mevrouw Lobbes slaakte een gil, die door het geheele huis weerkaatste.

—    Cora, Cora, is het dus tóch waar? Waller, Van Meekeren, die

arme papa, politie......O!

Die tweede gil gold Joris Jochem, die nu de trap kwam afgestormd, zijn browning in de eene hand en de doek met chloroform in de andere. Hij geloofde, dat Cora bedreigd werd door een overmacht van vijanden, die het spoor van oom Karel’s bloed waren gevolgd.

Hij herkende mevrouw Lobbes natuurlijk niet, omdat hij haar nog nooit had gezien en geloofde daarom een vermomden misdadiger voor te hebben. Dus trok hij zonder bedenken zijn browning af, maar daar deze niet geladen was, had dit maar weinig resultaat.

Echter verloor hij geen oogenblik zijn tegenwoordigheid van geest. Snel mompelde hij achter elkaar de reeks woorden die zijn lijfspreuk vormden en wierp toen zijn chloroformdoek in mevrouw Margie’s gezicht.

—    Werp hem op den vloer en zetU met de knieën op zijn borst, gebood hij Cora snel. Dan ruk ik de raa mkoorden af om hem te binden.