Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

verstand is. U wilt toch zeker óók wel voor hem getuigen, nietwaar lieve mevrouw?

Mevrouw Lobbes sprongen de tranen in de oogen.

—■ Natuurlijk, natuurlijk, zei ze bevend. En weetU ook iets van mijn man af?

—Uw man? weervroeg de huishoudster verwonderd. Ja, maar dat heb ik niet goed uit dat briefje begrepen. OfUw man heeft mijnheer aangeklaagd wegens krankzinnigheid, maar waarom zou ik in geen honderd jaar kunnen droomen, want zooals die twee op elkaar waren, heb ik er nog nóóit twee gezien, óf uw man is tegelijk met mijnheer gek verklaard en dan wordt het voorU tijd, datU óók Uw vrienden waarschuwt.

Bij deze laatste woorden moest mevrouw Lobbes zich aan het toestel vasthouden om niet ineen te zinken. Te laat, te laat. Waarom was ze gisteren al niet direct naar professor Van Meekeren gegaan. Dan zou hij haar man’s krankzinnigheid hebben vastgesteld buiten politiebemoeienis om, óf hem een bewijs hebben gegeven dat hij het niét was.

Slechts één lichtstraal scheen er door dezen nacht van wanhoop en ellende. Als haar man op kantoor was gearresteerd wegens krankzinnigheid of wegens medeplichtigheid aan de krankzinnigheid van zijn vriend, dan kon hij nu niet met handlangers zijn huis binnen zijn gedrongen en zijn dochters hebben gedood. Dan, ja, dan kon haar vrees ongegrond zijn en leefden hopelijk haar kinderen nog.

Afwisselend vreezend en hopend, schakelde zij haar eigen nummer in. Haar Cora stond haar te woord.

— Kom maar gauw thuis, moedertje......

O ja, alles is in orde. Maar wat bedoel je eigenlijk?

Toen betaalde mevrouw Lobbes in haar haast om weg te komen een taartje te veel en dat snoepte ’t meisje op. Ze had er juist trek in.

133