Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

dat zij bij die gelegenheid niet mocht laten merken, dat ztj wist, waarom hij, professor, kwam.

—    Komt U dan spoedig? vroeg mevrouw Lobbes.

—    Dat weet ik nog niet. Misschien vandaag, misschien in den loop van de week. Mijn komst moet namelijk voorU óók een verrassing zijn. Zij moet U als het ware overrompelen.

—    En moet mijn man intusschen in dien vreeselijken toestand blijven? vroeg ze, terwijl de tranen weer in haar oogen drongen.

Is er tot zóó lang dan niets, niets aan te doen?

—    U kunt er wel iets aan doen, maar met beleid, zoodat hij er geen aanstoot aan neemt. Een dun zakje met blokjes ijs op zijn hoofd binden en koude omslagen om zijn voorhoofd. En, als hij slaapt, warme pappen, zoo heet mogelijk op zijn borst. Maar, zooals ikU reeds zei, hij mag er zoo min mogelijk van merken.

O ja, gooi af en toe een aspirientje in zijn thee.

Professor keek haar nog eens vriendelijk-medelijdend aan en drukte toen op het belknopje, ten teeken, dat de audiëntie was af-geloopen. Er wachtten nog meer menschen op zijn beslissing: heete pappen, koude omslagen of aspirine.

Diep onder den indruk van haar gesprek met den geleerden man, wandelde mevrouw Lobbes naar huis, zonder er aan te denken een auto te nemen of met de tram te gaan. Ze keek eerst op, toen ze vóór haar huis stond. Maar toen schrok ze dan ook, en wel zéér hevig.

Op het trottoir, langs de gansche breedte van het huis, lagen glasscherven, besmeurd met bloed. En ja, vanaf de pui, tot aan den overkant, liep een dunne bloedstreep, als een rood koord.

Ontzet sloeg mevrouw Lobbes de oogen op en staarde naar boven. Drie, vier, vijf ruiten bleken te zijn vernietigd. En de balcondeuren stonden open.

Wat kon er gebeurd zijn? Had de professor inderdaad de waarheid