Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Joris Jochem waren en vertelde hij weldra zooveel van hun avonturen, dat het meisje een geheel andere gedachte van hem kreeg.

Hoewel ze begonnen was „man" tegen hem te zeggen, veranderde ze dat woord spoedig in „mijnheer”.

—    Je zou er geen roman voor lezen, zei ze bewonderend. U moest eens ’s avonds komen vertellen, als mijn kameraad er bij is. Ik hoor het 11 zoo lief als ik in de bioscoop zit. ’t Is toch wat te zeggen, dat er nog zóóvele misdadigers en schurken in de wereld rondloopen.

—    En als ze er niét waren, hadden Joris Jochem en ik weer niets te doen, antwoordde oom Karei, met vollen mond.Zoo zietU dus weer dat alles zijn nut heeft.

Zoo babbelde hij nog een poosje door en viel toen allengs in slaap. Het meisje had medelijden met den afgetobden man, schoof hem met zijn stoel in een hoek en legde een oude deken over hem heen.

Toen de detective zijn handlanger in het sousterrain aan de overzijde zag verdwijnen, hield hij zich voor dat hij daar waardevolle inlichtingen ging inwinnen. Misschien volgde hij zelfs een spoor. Het eenig jammerlijke vond hij, dat Karei zelf een bloedspoor achterliet, dat hun vijanden best konden volgen.

—    Waarom hebtU Lena eigenlijk bedwelmd? vroeg Cora, toen hij bij haar terugkwam. Ze deed immers geen kwaad, hoewel ook niet veel goeds.

—    Omdat ze onkundig moet blijven van mijn nasporingen, zei Joris Jochem geheimzinnig. Ziezoo, nu kan het beginnen. Uw moeder naar den dokter en de meisjes allebei bewusteloos. NuU, zei hij, een onwillekeurige beweging makend met de chloroformflesch.

—    Wat bentU van plan? riep ze geschrokken, ik mag toch zeker wel weten, watU ontdekt ?

—    Gedeeltelijk wél, gedeeltelijk niét. Ik zou zeggen: hebt U beneden iets te doen, zoodat ik in mijn eentje kan naspeuren?

128