Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Juffrouw Cora, ik weet niet wat ik doen moetl riep Lena opgewonden de kamer binnenkomend.

—    Waarom, wat bedoel je, Lena? vroeg Cora koel.

Sinds haar vader plotseling zoo vriendelijk was geworden jegens Lena, vertrouwde ze het meisje niet meer. Ze vond het daarom een wijze voorzorg van Joris Jochem, zich onder het ledikant te verschuilen.

—    Er zijn minstens vijf ruiten stuk en er staan wel honderd menschen voor de deur. Ze hebben met zijn allen een ouden man afgetakeld, die langs een touwladder naar boven is geklauterd. Dat zeggen ze tenminste. Maar ik vraag, hoe kin dat, als die man bloedend op straat ligt.

—    Waarom kom je nu eigenlijk plotseling hier?

—    Ik heb de deur op het nachtslot gedaan, want de menschen wilden naar binnen. De een wil dien ouden man hier in een bed leggen en anderen willen hem hier zoeken. Dat zijn de lui, die beweren dat hij naar boven is geklauterd. Ai!

Die kreek slaakte ze, als antwoord op een luid getrommel op de voordeur. Tegelijk klonk een hevige ruk aan de bel.

—    Ik maak niet open, fluisterde ze met bleeke lippen. Maar als het nu eens mevrouw was ?

Cora haalde de schouders op. Haar moeder was nauwelijks een half uur geleden uitgegaan, om den raad van een beroemd zenuwarts te vragen, in verband met de plotselinge zonderlinge verandering van haar man. Ze kon onmogelijk vroeger dan over een uur thuis komen.

—    En als het nu eens politie is? fluisterde Lena, als raadde ze Cora’s antwoord.

Deze schudde het hoofd.

—    Zou U misschien mijnheer opbellen? vroeg Lena aarzelend.