Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

een krioelende, warrelende troep, waaronder hij oom Karei veronderstelde. De touwladder krioelde en warrelde mee en bond zoodoende de strijdenden aan elkaar vast.

Nu blikte hij de kamer rond. Het was een slaapvertrek, naar allen schijn van een gehuwd paar. Hij begreep dat deze niet van het jonge meisje was en droeg haar dus weg. In den gang bleef hij een oogenblik als verwezen staan. Juffrouw Cora Lobbes stond daar en keek hem met opengesperde oogen aan.

—    Mijnheer Joris Jochem, was U dat die......? vroeg ze.

—    Stil, geen woorden of tijd verknoeien. Wijs me de kamer van het meisje.

Cora ging hem voor naar haar kamer, die ze met Media tezamen in gebruik had en sloeg sprei en dekens op.

—    KeerU even om, zei ze met trillende stem, dan kleed ik mijn zusje uit.

—    Kleed haar niét uit, zei Joris Jochem, en legde Media zoo op bed. Hoe weet U of ze wel Uw zusje is ?

Cora schrok. Zou nu zelfs ook de groote detective zijn verstand hebben verloren, onder het onderzoeken dezer tragische geschiedenis ? Maar nee. Een glundere blik uit zijn goedige oogen stelde haar gerust.

—    HebtU al eenige ontdekking van beteekenis gedaan? vroeg ze zacht. Wie komt daar? Snel, verberg U.

Er klonken voetstappen in de gang. Snel als een jongen wipte Joris Jochem onder het ledikant van Media. Hij tastte naar zijn flesch chloroform en bevond tot zijn groote vreugde dat ze nog heel was.

Hij legde haar op den vloer, naast zijn zakdoek. Ook bracht hij de bijl, die hem hinderlijk in zijn borst porde en de browning te voorschijn. Nu was hij op alle eventualiteiten voorbereid. Hij nam zich voor, zijn leven zoo duur mogelijk te verkoopen.

124