De gezellige staking

pot, keken elkaar zuur aan. Elk hunner verweet de beide anderen dat dezen tezamen kroegliepen en elk tweetal verweet den derde, dat hij zijn makkers stelselmatig ontweek om zich in zijn eentje zat te zuipen. Jan Cats, een bedaard man, liep om hen heen om zorg te dragen dat zij de vroeg-lente-stemming niet bedierven met ruziemaken, maar telkens als hij zich met hen bemoeide, waren zij eensgezind in hun afkeer van zijn bemiddeling.

Dronken-Nelis was een der allerlaatsten die binnen kwam. Hij had een dag lang met een open mes in zijn zak door de stad geloopen om er den ontvoerder van zijn „kalletje” aan te rijgen. Hij was er van overtuigd, dat ze gewelddadig was meegevoerd en in een of andere kroeg om hem zat te huilen. Het zoeken in dergelijke gelegenheden werd hem echter hoogst moeilijk gemaakt, wijl hij in een derde van alle kroegen in de stad, voor drankschuld in het krijt stond en hij in bijna alle andere al eens de deur was uitgezet, omdat hij bij voorkeur de glaasjes van andere bezoekers leegdronk.

Nauwelijks was hij binnengestrompeld of Nico kwam op hem af, een groot vel papier voor zich uit houdend.

—    Wat — mot — dat — —? vroeg hij met dikke tong.

—    Da’s de reikening, zei de leeperd — alles stoat d'r

fain op hour, reiken moar noa, heb ik je allemoal fer-skoute — four dat niese. Twei bekètte, fan een dubbeltje ’t stuk, ses pisange fan drie en een hallefe spie elk, faif knakworsies____

Verder kwam hij niet; Nelis had hem een draai voor zijn wang gegeven, dat hij in het rond tolde.

—    Nou — weit — ik — woar — me — sente — blaife,

bromde hij verontwaardigd. F’r uit — lel — geif — op — me — sente — — woar — woar____

172