De gezellige staking

Ook schele-Ko was met zijn gansche knokploeg aanwezig. Manke-Gerrit en Toon-hazelip stoeiden met de jongens en deden menigen vechttoer voor, waarmede zij in de afgeloopen weken zooveel succes gehad hadden.

Piet-scheeve-pet en Jaap-de-leugenaar, hoorden er bij maar zonderden zich af. Ze hadden samen een ons rooktabak gekocht en dampten als schoorsteenen om vooral hun rechthebbend aandeel op te werken. Daan-Kropsla miste; niemand wist waar hij was, zelfs zijn familie niet. In het algemeen hield men het er voor, dat hij achter slot zat, alleen Ko lachte geheimzinnig, als hij over Daan hoorde praten. Leendert Mol, die dat meermalen had opgemerkt, had hem daaromtrent aan den tand gevoeld, maar had slechts tot bescheid gekregen, dat hij zich niet met de zaken van getrouwde lieden inliet. Met dit duister antwoord moest Mol tevreden zijn, of niet, al naar hij wou.

Leendert was met zijn vriend Chris en meerdere jongens van de post-ploeg, tegelijk binnen gekomen. De beide vrienden hadden iets zelfvoldaans, iets bijna-deftigs over zich, wat Nico en z’n vrinden hen hoogst kwalijk namen.

De jongens gaven luidkeels hun afkeuring over dat aanstellerig gedoe te hooren en scholden hen voor „kapsounes-lui”, wel zorgdragend voortdurend een zekeren afstand tusschen hen en de gescholdenen te bewaren.

Nog nooit waren er bij dag zooveel mannen van de nachtploeg tegelijk in de zaal geweest, als dezen middag.

In een hoek zat de voorman, Willem-met-het-ijzeren-pootje te grommen. Ook hij voelde intuïtief dat de staking haar besluit naderde doch op hem miste, dat den verblijdenden invloed zooals dat bij zijn makkers het geval was. Het nachtleven was hem lief geworden en ongaarne stapte hij nu weer voorgoed van zijn middagslaapje en 170