De gezellige staking

terzijde en fluisterden van den invloed der kerk, die te hunne gunste zou zijn aangewend. Een anarchist-vrijdenker, die dat opving, spoog verachtelijk op den vloer en liep haastig de heele zaal rond. Daarna kwam hij bij dien spreker terug en duwde hem onder den neus dat hij zich „rouw vergist had” en dat het niet de kerk, maar de vrijmetselaarsloge was, welke zich aan hun kant had geschaard.

Over enkele bepaalde dingen waren allen het eens. De bestuurders deden gedurende de laatste dagen bijzonder geheimzinnig en ze waren maar zelden aan de zaal. Men voelde dat er iets broeide, dat een beslissing werd voorbereid, maar niet een der mannen die daar, heel ge-wichtig-doenerig met een ander over sprak, vermoedde ook maar een schijn der waarheid.

De zaal liep steeds voller, voller dan zij in maanden was geweest. Er kwamen gezellen binnen, die heel de staking door het „heertje” hadden gespeeld, zich heel zelden hadden laten zien en met niel één optocht of expeditie waren uitgetrokken. Mannen van wie sinds weken werd verondersteld, dat zij het land waren uitgetrokken, ja, kameraden van wie met zekerheid werd verteld dat zij in stilte bij patroons werkten, kwamen nu dood-leuk binnen gestapt alsof zij dagelijks kwamen. Zij maakten grapjes met oude bekenden en knoopten kennis aan met nieuwelingen.

De gezelligheid steeg al meer en meer. De jongeling van „goede komaf” zette zich na een enkel verzoek aan de piano en speelde een dozijn wijsjes achtereen, als een goochelaar die noten uit zijn mouw schudt. De jongeren zongen en jubelden luide mee, op de maat en menig man op jaren die wekenlang met zorgelijk gezicht had rond-168