De gezellige staking

—    Nee! riep Douwe nu angstig.

De-poot keek hem aan en snoot minachtend zijn neus met de vingers.

—    Neen — Willem — zei Landers nu, als ze goedschiks willen, laat je ze loopen.

Landers ging de geheele ploeg langs en ordende in een oogwenk een driedubbele kring stakers, om de steiger-ladders. Direct daarop snelden een door hem aangewezen aantal toe en klauterden als apen zoo vlug tegen de ladders op.

—    Nou is ’t jouw beurt, Douwe, fluisterde Joop. Zie dat je ’m boven beschermt, het is 'n kans voor je leven.

Douwe zei niets, drukte zijn vriend de hand en rende de anderen achterna.

De stille straat onderging een plotselinge verandering. Nauwelijks toch had het kraken der ladders de mannen boven gewaarschuwd, of ze kwamen kijken, om direct daarop door een hevigen schrik te worden bevangen. De woest-uitziende mannen, wier aantal zij zelfs niet konden schatten in den donker, het druk geloop op de ladders, het besef dat ze als het ware van alle hulp ter wereld waren afgesneden, dat alles deed hen het ergste vreezen. Zij waren met hun vijven, waarvan Smikkel de eenige gewezen staker was. De anderen waren uit de provincie gekomen, verlokt door het hooge loon.

In hun angst gooiden ze een pot heete mastiek omver, welke zich direct over het hout verspreidde. Ze wilden daarop alle de ladders af om het gevaar niet zoo hoog af te wachten. Maar het was reeds te laat. Voor een hunner er een voet op kon zetten, werkte „de-poot" zich reeds op het dak en gaf ter verwelkoming den eerste dien hij zag een vuistslag, waarvan hij duizelde.

153