De gezellige staking

der stakers en allen waren vol verlangen, den nachtelijken „mafferts” een geduchte kool te stoven.

In clubjes van tien waren zij de stad doorgegaan en nu doemden zij spoedig na elkaar op, voor de nieuwe villa in de Paulus Potterstraat.

Het was een mooie nacht.

Dien middag had het gesneeuwd, uren aaneen en in de weinig beloopen straat was bijna alles blijven liggen, zooals het gevallen was. —

Een wijd-gespreide, donzige, hel witte massa.

De straat was spaarzaam verlicht, maar de maan, wit gloeiend in ijs-blauwe lucht wierp een breeden lichtglans terneer, die de sneeuw-straat hier blauw-beschaduwde en daar deed schitteren als in zonne-licht.

Stil was het in de straat geweest, voor de troepjes mannen er waren gekomen, om zich achter de directie-keet te vereenigen. Stil was het nu weer geworden, wijl alle huizen schenen te slapen.

Alleen van af de nieuwe villa kwam licht gedruisch naar omlaag. Ze stond daar, aan de schaduwzijde hooger dan de huizen naast haar, in het duister fantastisch ertegen afstekend met haar wit-besneeuwde steigers en ladders.

Daarboven, op het dak, stegen gloed wolkjes op, verlichtend schaarsch en flauw omlijnend de mannen die daar druk bezig waren. De wolkjes kwamen uit de groote kachels, die de mannen benutten om de mastiek te koken, die zij op het dakpapier smeerden. Verder op het dak, puntte sissend en bruisend — telkens en weer een spitse vlam op uit de toorts, die de mannen schenen te verplaatsen met het uitvoeren hunner bezigheden.

Landers, die een der eersten was geweest, had de wacht onder handen genomen en hem met een paar maatjes

151