De gezellige staking

—    Godverdorie — —! Weet je wat je bent — je

bent____foei!

Joop zweeg, als door smart overweldigd en liep met afgewend gezicht verder. Tersluiks wierp hij nu en dan een blik op den jongen, die als gebroken naast hem liep.

Ze gingen „De Nieuwe Karseboom” binnen en liepen regelrecht naar achter, naar de leestafel die geheel verlaten was. Het namiddag-publiek zat dicht bij het dames-orkestje.

Joop bestelde op stillen toon bitter, Douwe koffie. Ze namen beiden een krant, maar lazen niet.

—    Spreek je niet meer, Joop?

Deze haalde met zoon verdrietig gebaar de schouders op, dat Douwe tranen in de oogen kreeg. Nu begon de jongen te vertellen, van zijn visites bij Smikkel aan huisi van zijn al sterker groeiende neiging voor het blonde meisje. Nooit was het in hem opgekomen zich tot zoo iets te verlagen, snikte hij bijna, maar de omstandigheden hadden hem er toe gebracht. Hij vertelde verder, verzwaarde voor zich zelf sterk en was vergoelijkend in de herhaling van Smikkel’s woorden en houding.

Joop schudde het hoofd.

—    Dat had ik nooit kunnen denken van je, nooit!Foei, foei! Jij een eerschender, een meisjesverkrachter — foei!

Bij elke aanduiding boog de jongen het hoofd dieper voorover, terwijl het Joop groote moeite kostte, zich goed te houden.

—    Ik, ik had alles willen goedmaken____

—    Foei — — foei!

—    Ik zei tegen Smikkel — — ik had berouw--ik

wou haar wel direct trouwen — — als hij toestemming wilde geven____

147