De gezellige staking

meteen verhelderde door een leuken bak te vertellen. Het was de geschiedenis van Douwe en Smikkel, erg opgesmukt, veel bij gemaakt en met andere namen in een ander pakje gestoken. De mannen glunderden en genoten bij het hooren der geschiedenis van dien sloomen duikelaar.

Mientje had hem de gebeurtenis van a tot z verteld en ze hadden beiden zitten schaterlachen in een salonnetje in een buitenwijk, waar ze hem absoluut wou fuiven om haar huwelijksaanzoek te vieren.

—    Colijn was vanmorgen beneden zei Landers, hij moest je spreken, Ranschoen.

Joop onderdrukte een lach.

—    Weet je niet waarvoor? vroeg hij onverschillig.

—    Nee! Kan je het niet denken?

—    Van niet veel belang, veronderstel ik. — Beginnen we ?

—    Ja! zei Landers, ernstig en in de plooi.

Hij hield een korte speech, waarin hij het verloop der staking memoreerde en op bijzondere feiten den nadruk legde. Hij sprak langzaam, heel duidelijk en hield zijn aandachtig-luisterend gehoor terdege in het oog.

—    Tot zoover, zei hij ten laatste.

Smul schoof onrustig heen en weer en bromde iets onverstaanbaars.

Joop wees hem, rustig te blijven.

— Tot zoover — dat is zoo, — maar wat had je nu nog meer te vertellen?

— Ja — ik had nog een ernstig woord te zeggen.

Leendert Mol gaf door hoofdknikken te kennen dat hij zulks had voorzien.

— Ik dacht ook wel, zei Joop rustig, dat je ons niet alleen daarvoor op een spoed-vergadering zou bijeenroepen. Wat je ons verteld hebt, wisten we al.

141