De gezellige staking

Hij wachtte hem eenige uren in de zaal en dronk een kop koffie. Tegen tien uur ging hij weg, in de stille verwachting, Joop op straat te ontmoetten. Een uur later was hij terug en hoorde toen dat Ranschoen tien minuten vroeger was heengegaan. Hij was even op de bestuurskamer geweest en daarna weer vertrokken.

Douwe wist niet of hem dat speet of niet. Hij had graag zijn gemoed voor zijn vriend ontlast, maar tegelijk vreesde hij diens afkeuring en scherpe terechtwijzingen. Hij aarzelde nu, of hij zou blijven en hem wachten, of heengaan.

Juist kwam Landers de zaal binnen.

—    Dag Colijn, zei hij met strak gelaat, zoek je iemand?

—    Goeien morgen.... Waarom vraag je dat zoo?

—    Wel je ziet er naar uit of je in benauwdheid zit. Hij keek den jongen man scherp aan, met zijn koele, doordringende oogen.

—    Ik had Ranschoen willen spreken.

—    Zoo. Had een kwartier eerder gekomen. Moest je hém per sé hebben?

Nogmaals onderzocht zijn blik wantrouwend het gelaat van den bedeesden jongen. Hij had dien „moderne" nooit vertrouwd, doch zich door Ranschoen laten overtuigen dat het een onschadelijke stumper was. Nu bedacht hij, dat die slimme vogel wel gelijk had, te oordeelen naar Colijn’s berustende oogen en algeheel bedeesd voorkomen.

— We hebben van twee tot vier commissie-vergadering, zei hij iets vriendelijker. Als je om vier uur hier bent, dan tref je hem beslist. —

Joop kwam om over twee pas op vergadering, doch met zoo’n opgewekte bui, dat hij alle stroeve gezichten 140