De gezellige staking

plotseling gedruisch in het benedenportaal. Zij hoorden de deur met kracht openslaan en een zwaar lichaam met geweld neerplonsen.

Vrouw Smikkel werd doodsbleek en ook Douwe voelde zich niets op zijn gemak.

—    O — God, kreet se, ik dacht ’t wel — se hebbe 'm

fermourd — o groute God — o — o — o----!

Ze wilde de deur uitsnellen maar Douwe hield haar tegen.

—    Maak u nou niet direct ongerust, wie weet. Laat ik eerst kijken. Ik hoor stemmen, zei hij een oogenblik later.

Het joelen van Nelis’ dronkemansstem drong tot hen door en even later onderscheidden ze de stemmen der buren die allen minder vleiende opmerkingen ten beste gaven. Dan hoorde hij Smikkels stem, die Nelis trachtte te bedaren.

—    Hij is nog springlevend juffrouw, zei Douwe gerustgesteld. Hoor maar.

—    Hai is sikkert — heilemoal sikkert, jubelde de stem van Nelis naar boven.

Ze kreeg een kleur, want ze bedacht dat hij in de broek van baas Scholte, zijn zondagsche portemonnaie had zitten.

—    Ik kon sou iets denke, jammerde ze, ik kon 't denke,

Hai kan d'r niet teige, datte se ’m fuil behandele en dan goat-ie suipe en suipe____

Douwe peinsde er zwaar over, waarin die vuile behandeling moest bestaan, maar werd wakker geschud door een nieuw gejubel van dronken-Nelis.

—■ Ik ga hem naar boven halen, zei hij en stormde de trappen af. —

Zoo vroolijk als hij nu was, had Douwe zijn makker nog nooit gezien. Hij vertelde luide van allerlei zotte 132