De gezellige staking

Uren gingen voorbij in stil gepeins. Daar werd hij op eens opgeschrikt door een vreemden ruk aan de schel, bevend-tingelend als had er een kinderhand aan getrokken, ’t Was negen uur, zag hij op zijn horloge. Vreemd — in die klok kwam er anders nooit iemand.

Een oogenblik later kwam zijn moeder bij hem.

—    Daar is een jongetje van Smikkel, Douwe, zei ze, hij vraagt of je even bij zijn moeder wil komen.

—    Bij Smikkel? Ja direct.

Hij sprong op — o, hij had er een voorgevoel van gehad. Er was iets met Mientje gaande, misschien was ze wel ziek — en nu verlangde ze naar hem. Ja — ja — ze hield toch wel van hem — nu had hij zekerheid.

—    Wat is er Wimpie? vroeg hij het jongetje. Het zat bij de kachel en knabbelde op een koekje, terwijl zijn oogen dwaalden naar den trommel, waarin nog een groote voorraad was.

—    Oft-u bai moeder komp — Celain — en oft-u miskien

eife kan meikomme____

—    Wat is er dan — is er wat gebeurd Wimpie? Is thuis alles goed? Je moeder — en Mientje?

—    Foader is t’r nog niet en moeder is ongerust. En Mientje sait dat se noa bed goat — as ’k u most hoale.

Dat antwoord voelde hij als een plas koud water, maar hij keerde zich om, om niets te laten merken.

—    Even m’n jas aandoen — ’k ga direct mee____

—    Goed dat je komp Douwe, verwelkomde vrouw Smikkel hem — jai noa je bed, Wimpie. ’k Bin doud ongerust, wat mot ik d’r fan denke? Anders ist-ie faif uur, half zes thuis — en nou is ’t temet half tien. As-t-er moar gein ongeluk is gebeurd, mit ’m.

—    Een ongeluk?

130