De gezellige staking

zoo moeilijk was te schrijven over kapitalisme en uit-zuigerij.

Hij zat te staren in de gele vlam, tot zijn oogen begonnen te pijnen. Ze gingen tranen en toen dacht hij, dat dat van verdriet was. En toen noemde hij met een zucht een naam die hem altijd op de lippen lag.

Mientje.

Hij wist dat hij niets vorderde ondanks de vele koppen gore koffie, die hij met ware zelfverloochening bij haar moeder opdronk, ondanks de snoeperijen die hij geregeld voor de kinderen meebracht.

En toch hield ze van hem, daar was hij zeker van. Had ze niet met een stil lachje beweerd dat ze hem „heusch geen hekel" had en het betreurd dat haar vader een afkeur had van al wat vooruitstrevend was.

Nu speet het hem dat hij niet van begin af, Joop’s raad had gevolgd en direct een stoutere houding had aangenomen. Nu kwam hij al weken bij haar aan huis op een wijze die voor ieder duidelijk was, dat hij uitsluitend voor haar kwam en hun verhouding was niet eens zoo ver gevorderd dat hij haar een zoen dorst te geven. En dat, terwijl zijn traag bloed al lang geleden door haar was in vuur gezet en hij soms de niet te weerstreven neiging in zich voelde opkomen, van haar woest beet te pakken en op haar lachende lippen te zoenen zonder ophouden en in haar heerlijken hals te bijten. Als hij bij haar op visite was en die drang overmeesterde hem, dan maakte hij vlug dat hij wegkwam, uit angst dat hij zijn fatsoen niet zou kunnen bewaren. Maar — op straat was het dan, als verweet een inwendige stem hem zijn lafheid en zei ze hem dat hij krachtiger moest doortasten, wou hij ooit geluk hebben in liefde____

De gezellige staking. II. 9.    129