De gezellige staking

—    Wat heb je — d’r four gekreige? vroeg Nelis een eind verder.

—    Woarfour?

Nelis stootte hem spottend aan en ging voor hem staan om duidelijk te kunnen knipoogen.

Smikkel schrok geducht van dat vreemd gedoe en begon in ernst te vreezen dat de staking en de daarmee gepaard gaande vermindering van drinken, Nelis naar het hoofd was geslagen en men hem dien gek op den hals had gestuurd om hem in een stille straat om zeep te brengen.

Hij nam zich voor, de stille straten zoo goed mogelijk te ontwijken en vooral, den gek zoo min mogelijk tegen te spreken en in alles toe te geven. Zoo een optreden had hij dikwijls hooren prijzen als de beste methode in den omgang met gekken.

—    Sal je ’t nou segge of ik hoal d’r een stiekemerd bai. Die ouwe touferheks wou d’r al direct werk fan moake — moar ’t begroutte me. Je bint al sou’n ouwe stumpert.

—    Joa — joa----

—    Je bint ferschrikkelijk oud, bromde Nelis heel tevreden. Denk je self ouk niet?

—    Joa Neilis!

—    Dat sal uitkomme.... Je stoat om sou te segge — mit je eine pout in ’t graf.

Smikkel voelde een koude rilling langs zijn rug kruipen. Kamphuis moest toch nog niet zoo gek zijn, dacht hij, of hij wilde hem nog wel even voorbereiden op zijn spoedig einde. Waarschijnlijk uit herinnering aan hun vroegere vriendschap. Innerlijk verwenschte hij nu die vriendschap en Nelis en al zijn makkers erbij en versnelde zijn pas in de hoop een politie-agent te ontmoeten.

118