De gezellige staking

kennen, doch de meesten liepen haastig door, in verlangen naar de warme huiskamer, na een dag van werken in het tochtige gebouw.

Nelis bespiedde hen scherp, ofschoon hij niet verwachtte, Smikkel in gezelschap van anderen te zien vertrekken. Geen werkman wordt graag met werkwilligen gezien, in tijd van staking.

Het duurde nogal lang. Alle lampen waren al gedoofd en het was doodstil geworden. Het laatste clubje scheen hem te zijn gepasseerd en Smikkel was er niet bij geweest. Nelis vreesde al dat hij er dezen dag niet had gewerkt; immers, was hij er zeker van dat hij hem niet over het hoofd had gezien.

Dan, wel tien minuten na dat de laatsten voorbij waren, zag hij hem stil naderen.

Hij droeg geen werkkleeren en zag er uit als een aan lager wal gekomen lid van „goede familie”, die het nu slecht te verantwoorden had en de nachten in park en portieken doorbracht. Hij droeg een pantalon met breede strepen, die hem te wijd en veel te lang was. Het moest een afleggertje van Scholte’s oudsten zoon zijn, dacht Nelis op het eerste gezicht, doch het kwam hem voor dat deze haar dan eerst van de bretels had ontdaan, want de broek stond als een harmonica op Smikkel’s schoenen. Zijn overige kleeding was gelijkwaardig aan het presentje van Scholte’s oudsten bengel, met dat onderscheid, dat jas en vest waarschijnlijk van een tiental modes geleden, dateerden. Een verkleurde vilt-hoed dekte zijn hoofd en hij droeg een city-bag aan de hand.

Nelis kwam stil nader en liet plotseling zijn hand zwaar op Smikkels schouder vallen.

— Sou ouwe swerfert, heb ik je eindelijk, balkte hij