De gezellige staking

schonk. Hij voelde zich warm en behagelijk, doch hield niettemin het keukenklokje in het oog.

—    ’t Lount de moeite niet nou nog noa boufe te goan, verontschuldigde hij zich. 'k Mot ’m om half faif afwachte.

Stien knikte ernstig, doch Eef, haar kamermeisjes-nuffig-heid op zij zettend kwam dicht bij hem en stak haar hand door zijn arm.

—    Ik vind je toch een aardige vent hoor, vleide ze.

—    Oud nieuws — loat de foddesak ’t moar niet houre — jeloersch as ’n koater.

—    Is ze .... ?

—    Of je dat niet weit. Sloapt se nou?

—    Ja baas, zei Stien ernstig.

—    Onrustig gesloape — he?

Stien knikte.

—    Joa — ik dacht ’t gistere al. Nog ’n gloassie en nog ’n

gloassie — d’r blaift four een ander niks in. En al die pisankies____

—    Ze blijven voor haar maag liggen, hielp Eva hem.

—    En pain in d’r buikie — ik dacht ’t wel. Nou — seg d’r gedag four me — se weit ’t wel.

—    Ja — vent. Hè — wat zou ik ’ns graag met u willen wandelen. Zoo met ons beidjes in het park als het volle maan is en het pas heeft gesneeuwd.

—    Joa, jai weit ’t wel — jonk borsie. — Moar ’t ouwe

goed mot eirst op — weit je? — Sit ’r nogal mollem____?

—    Of ’r.

—    Hoe stoat ’t dan mit me gulde .... ?

—    Ze zou ’m klaar leggen — maar toen dutte ze juist in.

—    Joa — dat is d’r ouwerdom. ’t Is een ouwe karkas — weitje — moar d’r sente binne goed....

Moar toch sal-ie mit s’n poute fan ’r afblaife____

114