De gezellige staking

—    Ha! riep Joop zegevierend, als had hij eindelijk den knoop ontdekt. Mientje in het spel.

—    Ja — Mientje! herhaalde Douwe teeder, maar wat geeft het. Eerst was ik er van overtuigd, dat ze niet aan me denkt, dat ik haar volkomen onverschillig ben....

—    En nou heb je stormenderhand haar hart veroverd____

—    Niet — stormenderhand, wijfelde de jongen.

Joop moest zich bedwingen om niet in een schaterlach

uit te barsten.

—    Dus — je bent zeker nog al eens bij haar geweest en je hebt er mij niets van gezegd, dreigde hij gekscheerend.

Douwe kleurde als een schooljongen.

—    Een enkele keer maar, verontschuldigde hij zich.

—    Ga je gang maar ventje, gekscheerde Joop knip-oogend, ik heb je in de smiezen. Jongen, als ik niet getrouwd was en een jaar of tien jonger.... Jeugd heeft toch maar de voorkeur. Maar, ronduit verteld — houdt ze nu van je?

—    Ze zegt het niet, zei Douwe bedeesd maar....

—    Ja, ik snap het verdraaid goed. Ze lacht en ze bloost en als ze een hand geeft trekt ze haar niet terug: kerel zeg me maar niets. Ik feliciteer je, je hebt een lot uit de loterij.

—    Ik? Ja — als die verrekte Smikkel d’r niet tusschen zat.

—    Die? Weet die er dan wat van?

—    Of-ie er van weet kan me niet schelen. Ik denk van niet. Maar zij zegt, hij vindt het nooit goed — nooit....

—    Kom kom, den kop op. Zij houdt van je, dat is het voornaamste....

—    Maar zonder haar vader mag ze niets en wil ze

ook niet____

—    Waarom niet?

108