De gezellige staking

kerel werkt? Kan niet één van jelui ’m dan op zijn don-derement zitten als een speurhond, als een bloedhond.

Als we hem en zijn baas Scholte____Hé waar gaat dat

heen, Kamphuis?

Nelis, tegengehouden door een viertal handen, stommelde van zijn plaats.

—    Loat me goan — of ik geif je een rotstomp, weerde hij nijdig af, helderder van geest dan hij in dagen was geweest.

—    Woar mot je hein?

—    Hou je smoel — los seg ik je____

—    Smoel — smoel — ik heb dat smoel meir gesien, riep schertsend schele-Ko.

—    Dat sal je weite — skeile!

—    Woar mot je noa toe — suiplap?

—    Jai ken ’m ouk — werd uit een anderen hoek geroepen.

—    Nou — moar of ik — gromde Nelis. So____op!

Landers wenkte dat ze Nelis, die de zaal uitstommelde,

met rust moesten laten.

De ernst keerde niet weer; Landers gaf het op voor dezen keer. De pianist zette de vrijheidsmarsch in, die allen meezongen. Daarna zong Jan Colter een paar komische liederen, die zijn roem vastnagelden.

De stemming werd vroolijker, als vergaten de mannen hun zorgen. Men groepeerde zich ongedwongener, zette zich ongegeneerd op de tafeltjes en trampelde op de maat der muziek met de hakken op de stoelen. De zaalhouder kwam op het gerucht naar boven, maar werd met een zoet lijntje en een grapje uit de zaal getroond. Ze mochten toch ook wel eens een verzetje hebben, zeiden ze.

Douwe had na lang geaarzel Joop opgezocht en naast 106