De gezellige staking

ontging ’t hem niet, dat ook zij mompelden van een „smoel" dien zij „al meir hadden gesien", doch het kwam niet op in zijn suffend brein, dat zij hem parodiëerden. De eenige uitwerking, die hun gezwets op hem had, was slechts de zekerheid, dat de man dien hij had gezien, werkelijk door hen allen was gekend, doch dat door een onverklaarbare oorzaak niemand zich zijn naam kon herinneren.

Nico deed braaf mee aan de pret, doch wachtte zich de eerste dagen wel, er bij Nelis zelf mee aan te komen. Hij voelde een beetje wroeging, dat hij hem in zijn dronkenschap niet had bijgestaan tegen het brooddronken werkvolk in de Paulus Potterstraat en vreesde dat Nelis zich den een of anderen dag aan hem zou wreken. Soms bekroop hem een innerlijke angst dat de „smoel" dien Nelis zocht, wel eens zijn kwajongensgezicht kon zijn en dacht hij dat het hem geraden was, dat buiten bereik van Nelis’ krachtige vuisten te houden.

Na verloop van eenige dagen kwam zijn guitige onverschilligheid weer bij hem boven. Hij vond dat Nelis nu tijd te over had gehad om hem te vinden, indien hij werkelijk de gezochte was en kwam daarom tot de conclusie dat hij waarschijnlijk een ander op het oog had. Hij nam zich voor, hem niet meer opzettelijk te vermijden, doch Nelis tijd en kans te geven, zijn overkropt gemoed bij hem te luchten.

Niet louter vriendschaps-overwegingen drongen hem er toe, aldus van taktiek te veranderen; ook het eigenbelang sprak in hem mee. Hij had zich Nelis’ vrijage een geldbron gedacht en ze had hem pas twee dubbeljes opgeleverd. Dus vond hij zijn eigen ongenaakbaarheid een overdreven staaltje van onzelfzuchtigheid.

90