De gezellige staking

Landers niet ware binnen gekomen. Hij greep hem bij den arm en troonde hem mee.

—    Maak jij je nou driftig tegen een zuiplap ? vroeg hij ernstig. Voel je je daar niet boven verheven?

—    Suiplap of niet — die me beleidigt, mot moar four den dag komme. Je hourt niks anders dan „Ik heb dat smoel meir gesien” en „Jai ken ’m ouk." As-tie wat van me weit....

—    Wat gebeurt hier ? vroeg Leendert Mol. Ruzie ?

—    Een heibeltje mit dronke-Neilis.

—    Ik heb dat smoel meir gesien, mompelde deze juist.

Leendert barstte in een luiden lach los, hetgeen den

driftkop opnieuw ergerde.

—    Mot je doar om lache — dat die klier me sou besken-deleseirt ?

—    Jou?

—    Joa — main. Dat ’s suifer op main gemunt.

—    Je bent niet goed — dat heeft-ie gister tegen mij ook gezegd, ik weet niet meer waar. Leendert kleurde zijns ondanks.

—    Teuge main ouk.

— Anders teuge main wel.

Op dat oogenblik kwam een clubje mannen, vroolijk lachend de zaal binnen.

Ze stampvoetten de sneeuw van hun schoenen en liepen op de kachel toe. Toen ze Nelis gewaar werden zei één luidkeels, ernstig op hem wijzend:

— Ik heb dat smoel meir gesien.

— Jai ken ’m ouk, joelde het toen in het clubje.

Al wat in de zaal was, lachte mee en ook de driftkop had er nu schik in. Hij trakteerde Nelis op een borrel, hetgeen deze hoofdschuddend accepteerde.

88