De gezellige staking

breede buste prijkte een broche dat verkleinde afbeeldingen vertoonde uit het zeemansleven.

Een nuchter mensch zou haar op twee mannekrachten hebben getaxeerd, doch Nelis schudde, haar ^aanstarend, peinzend het hoofd. De juffrouw lachte hem toe en rekende daarop met iemand af. Nelis maakte van dat oogenblik gebruik en dronk, al peinzend, ’s mans glaasje leeg. Toen de juffrouw zich weer tot hem wendde zette hij het neer en schudde weer het hoofd.

—    Wat is ’touwe? vroeg het mensch, bi-je niet lekker? Je si et n’ beitje bleikies — man.

—    Hie — het de kinderpokke — gichelde een vent achter Nelis. Het publiek lachte hartelijk.

—    Men — woarom skudt je toch je houf? vroeg de juffrouw vriendelijk. Een kruiebittertje ? Je het toch gein luise — houp ik.

—    Ik heb dat smoel meir gesien, zei Nelis nu openhartig.

Dat woord had een uitwerking op de juffrouw, alsof hij haar plotseling een klap had gegeven. Ze deinsde even achteruit, boog zich daarna over de toonbank en gaf hem een mep in zijn gezicht.

—    Hier schobbejak — pak an!

Nelis voelde zich door zes paar handen aangegrepen en naar de deur gesleurd. Dat verbaasde hem zoozeer, dat hij er niet aan dacht zich te verdedigen. Hij hield zich echter aan den deurstijl vast.

—    Je mos — je aige skoame, zei een man met een groote pet op. Je bint niet woard dat een fesoendelijk frousmensch je te wourd stoat.

—    Jai ken ’m ouk, voerde hij nu als verontschuldiging aan. Dat deed de maat overloopen. Men maakte zijn handen 86