De gezellige staking

keetjongen of van een ander, die toevallig beneden hen stond.

Nelis bestaarde aandachtig het bedrijvig-doen, wat hij al duizende malen in zijn leven had waargenomen. Zijn blik was ernstiger dan gewoonlijk en de manier waarop hij met lippen smakte wees aan, dat hij nu wel eens een bittertje zou lusten zonder er zich juist dronken aan te willen drinken.

—    Ik heb dat smoel toch meir gesien — — ik heb — dat smoel — toch meir — gesien, mompelde hij voor zich. Hij was de geheele catastrophe voor het huis van Van Hoven alweer glad vergeten en voor zijn geest zweefde op dat oogenblik slechts die gedachte, dat hij straks een man op het nieuwe werk had gezien, die hem niet onbekend was.

Hij schudde nog eens het hoofd en ging dan verder. Aan Nico dacht hij niet en het doel waarvoor hij was gekomen was weer in hem vervaagd. Hij peinsde er nu slechts op, wie de man was, dien hij gezien had.

Een paar straten verder stuitte hij bij het omslaan van een hoek plotseling op Leendert Mol en Bertha Hooglandt, die knus samen wandelden. Leendert zag er volstrekt niet als een staker uit en rookte een sigarette. Hij schrok bij het plotseling verschijnen van Nelis en wilde hem ontwijken gaan, doch deze had hem al gezien. Nu gebeurde er iets, wat Leendert nog nooit bij hem had waargenomen en hem nog jaren daarna is bijgebleven. Nelis kwam op hen toege-loopen, met den bedaarden tred van een nuchter mensch en nam zijn onoogelijk uitziende pet af.

—    Dag juffrouw Houglandt — dag Leindert! zei hij op emstigen toon.

—    Kerel, kerel, wat zie je er uit. Schuw — schuw. Ben je uitgegle-ie? vroeg hij met een knipoogje.

80