De gezellige staking

—    Zou U je niet — met U eigen bemoeien____?

De dikke lichtblonde haren van den hond golfden als leeuwemanen. En ook zijn woest springen had veel weg van den loop van zoon gevreesd roofdier.

De omstanders stoven uiteen, door plotselingen schrik bevangen. De hond sprong boven op de vechters en hief een doordringend gehuil aan.

—    Ouwe — 't is een leiuw — een leiuw — schreeuwde de keetjongen op een afstand. Tegelijk voelde Nelis zich in den kraag pakken.

Nu eerst bemerkte hij het reusachtige dier, dat zich heel familair met hem ging bezighouden. Het gezicht alleen maakte hem reeds half nuchter en toen het dier hem een keer of wat had dooreen geschud, scheen hij voor het eerst sinds tijden, het normale nabij te komen.

Hij gaf een schreeuw en wilde zich oprichten, maar het dier duwde hem in de modder, gromde dreigend en liet zijn tanden zien.

—    Bruno — hier! beval jongeheer Van Hoven.

Bruno kuchte alsof hij hem niet verstond en slingerde

onverschillig met zijn staart.

—    Bruno — zal je gehoorzamen. Hier zeg ik je!

Zijn stem dreigde nu; het dier achtte het geraden een

stapje terug te treden. Het wendde zijn gezicht vragend naar zijn meester.

Nelis had een zeldzaam oogenblik van tegenwoordigheid van geest. Hij stond op en verwijderde zich snel. Zijn bou-quet liet hij in handen van den vijand achter.

De hond voelde instinctmatig het stille verraad, keerde zich om en schudde den timmerman door elkaar. Nu echter trad Van Hoven bemiddelend op en de timmerman mocht zoo goed als het hem afging opstaan en vertrekken, met 78