De gezellige staking

dubbelen ijver uitslaand, zich van af de straat hoorde toeroepen.

—    Carolientje — Carolientje! riep Nelis.

Ze bukte zich voorover en barstte aanstonds in een gillenden lach uit.

—    Oh — oh — oh — oh--Fie, Fie--kom hier —

hier — oh — oh — ik doe in me broek.

Fie hoorde het gegil en schoot toe, belust op een pretje. Op het gezicht van dronken-Nelis pakte ze haar kameraad beet en draaide met haar van pret in het rond.

Ze sprongen en gilden en lachten, konden niet tot bedaren komen en wuifden zenuwachtig met haar stofdoeken.

Nelis zag er allerbespottelijkst uit. Zijn pet stond schuin op eén oor en er boven op lag een klodder witte stucadoors-kalk. Zijn broek was kletsnat en zwabberde om zijn beenen en zijn jas en vest zaten van onder tot boven beplakt met kluitjes klei en kledderige, grauwe metselspecie. Hij had in het vuur van den strijd een schoen verloren, zoodathij op een schoen en een rooden sok liep, waardoor zijn teen en en hiel nieuwsgierig naar buiten gluurden.

Hij deed zijn best zoo vriendelijk mogelijk te lachen en waagde zich zelfs aan ooglonkjes, hetgeen hij zich in geen vijf en twintig jaren had veroorloofd. En ondertusschen zwaaide hij voortdurend met zijn bouquet, die al tamelijk het voorkomen had gekregen van een uiteengerafelde, be-modderde, oude dweil.

De meisjes gierden het uit en konden geen woord zeggen. Ze trokken elkaar bij de armen, zwierden in het rond en klopten elkaar op den rug om weer op adem te komen.

Nelis hield haar vroolijkheid voor blijdschap om het eindelijk weerzien en juichte braaf mee.

—    Doar bin ik al — doar bin ik al, groette hij luidkeels.