De gezellige staking

kend hoofd — tot het knikte zelfs tot de lieden die aan het dak werkzaam waren.

Daar zag hij uit het dakvenster een hoofd te voorschijn komen en zich dadelijk weer terugtrekken. Dat vond hij vreemd. Hij knikte nog eens, maar het hoofd kwam niet meer. Eenige stappen verder lag zijn bouquet. Hij haalde hem en zwaaide hem eenige malen in een grooten kring om zijn hoofd, maar ook dat baatte niet. Het hoofd was weg en bleef weg.

Hij peinsde er over en bracht de hand aan zijn mond, alsof ze een bitterglas vasthield. Hij kende dat hoofd — gek dat-ie het niet kon thuisbrengen. Met dat hoofd naast zich moest hij dikwijls hebben gewandeld, toen het boven aan een lichaam met beenen was en het kwam hem hoogstwaarschijnlijk voor, dat dat hoofd en het zijne, meer dan eens tegenover elkaar hadden zitten knikkebollen in een der weinige kroegen waar hij nog toegang had. Gek, gek, peinsde het in hem; hij kende dat hoofd en wist niet van waar.

Al suffend nam hij zijn bouquet onder den arm en drentelde voort.

Mevrouw Laerden was niet thuis en Stien en Nico hadden gedurenden den tijd dat Nelis het karwei bombardeerde aan de deur staan te lachen. Af en toe waagde een van beiden zich te ver de straat op en liep zoodoende de kans door hem te worden gezien. Dan trok de ander den waaghals naar binnen.

—    Waarom zou hij nu zoo strak naar boven kijken, vroeg Stien verbaasd. Kijk — kijk. Jezus — daar haalt-ie z’n beket --hij zwaait d’r mee.

—    Bepaald is-ie nou heilemaal krankjourem geworre,zei Nico afwijzend. Toch boog hij zich uit de deur, om ook te zien wat Nelis' aandacht zoo sterk boeide. Hij wou echter