De gezellige staking

—    Wat zou jij dan willen? vroeg hij zacht, zijns ondanks verteederd.

—    Wat — wat ’r sooveil doen--den boel late stikke —

en same gaan wone — altaid bai elkaar. We hoore bai elkaar.

—    Mientje — kindje geloof me nou— dat gaat heelemaal niet. Zelfs als je alle bezwaren weg denkt, je vaders tegenstand, jou jonge leeftijd, Christien — dan nog niet. Dan zou het om ons zelf onmogelijk zijn.

—    Maar waarom dan — waarom dan--?

—    Waarom dan--? Omdat ons samenwonen de ze

kerste manier zou zijn om in een half jaar tijd een hekel aan elkaar te doen krijgen. Wij hebben teveel punten van overeenkomst in onze karakters en dat zou spaak loopen. Ik onverschillig — jij ook. Allebei zijn wij gauw aangebrand, allebei denken we gauw heel luchthartig over de meest ernstige dingen. Wat zou dat voor een toestand geven?

—    Waarom zou dat niet goed gaan? We houwe immers van elkaar.

—    Daarom — juist niet. Alles hindert niets, behalve liefde die van twee kanten komt. Eén moet eischen en één moet geven, wil een huwelijk gelukkig zijn.

—    Allemaal larie, allemaal bombast. Kom er maar voor uit dat je d’r van af wil.

—    Nee — Mientje — dat mag je niet zeggen. Ik wil er niet van af. Zooals onze verhouding nou is wil ik er misschien nooit meer van af. Maar geloof me, dat zou gruwelijk veranderen, als we altijd bij en met elkaar zouden zijn. Zou jij

dat dan niet verschrikkelijk vinden?--’t Is een waarheid

die als een rots in zee staat, dat menschen die elkaar graag mogen, elkaar niet te dikwijls en zeker niet altijd-door voor oogen moeten hebben.

—    Dan — dan hoeve we d’r niet verder over te spreike,