De gezellige staking

—    Fait d’r niks te doen om den koaskop los te moake —.

—    Gein denke an, zuchtte de schele. Of we motte ’t teige

t ien blanke soabels opneime____

—    Heb je nog wat fan Grout gesien, skeile? vroeg de-poot.

—    Die hebt s’n bekomst, glunderde de schele.

—    Four eiuwig?

—    Da’ gelouf 'k niet. Ik hourde ’m nog kerreme. Die fer-floekte klonioal het een toai leife. Se hebbe 'm op een poar planke gebonde en weggesjouwd.

—    Nou — wat mot 'r nou gedoan worde____

—    Ik wil toch nog ’n kansie woage — peinsde de-ijzeren-poot half luid.

—    Gein kaik op, Willem, wierp de schele er tegen in. Tien

man — en se sain al weg____

—    Kan me--. Dan — dan mot ik die twei nog’s kittele

— die Ploat en Bosch.

—    Ook al weg!

—    Nei toch____!

—    Half fast.

—    Ik mot self ’s____Wie d'r wil, goat moar mei!

De heele ploeg liep achtereen de kalkkeet uit en ging het gebouw door. Door een reet in het hulpschot van de timmer* keet, gluurden ze naar buiten.

De groote menigte was afgezakt en het verkeer had zijn normaal verloop hernomen. Voor het werk liepen twee agenten heen en weer, en maanden nieuwsgierigen, die staan bleven en nabetrachtingen hielden, tot doorloopen aan.

—    Fouruit! zei de-poot en liep het huis uit. De anderen volgden hem.

Het ging luidruchtig toe, zoodat de agenten hen gauw bemerkten.

43