De gezellige staking

heen, om ze naar het dichtst nabijzijnd bureau van politie te brengen. Wat de mannen er ook tegen op wierpen, ’t mocht hen niet baten. Aannemer noch onderbaas lieten zich zien en de inspecteur zei kort, op al hun tegenpraten, dat hij niet wist van loodgieters, timmerlieden of metselaars. Boven was gevochten en van boven af had men den man naar beneden gesmeten. Zij allen waren langs den ladder naar beneden gekomen en moesten zich daar nu maar voor verantwoorden, voor den commissaris. Hij zou hen meenemen — en hij zou wel eens willen zien dat er eentje weigerde mee te gaan.

Schele-Ko wien het stil af wachten in de kalkkeet te lang duurde, was in het gebouw geslopen. Hij had de gevangenneming van de timmerlieden en van Plaat en Bosch afgeloerd en zich in stilte staan te verkneuteren. Hij hoorde echter dat de bazen werden erkend en nu niet naar het bureau hoefden.

—    Weit je ’t seiker? vroeg de-ijzeren-poot, godsalsegod-

gloeiend____

—    Se konde weggoan, sei-t-ie.

—    Dus die lui hoefe niet mei — en die hebbe ’t ergst mei gedoan —. En de koaskop?

—    Die hou-e se fast — en al die timmerlui en metseloars ouk. Om je ’n stuip te lache — dat heile mederne souitjemot den lik in four ons.

De kalkkeet daverde een oogenblik van het algemeen gelach dat losbarstte bij dit bericht. De schimpscheuten werden niet gespaard.

—    Dat komp d’r fan — dat-te se medern sain.

—    Net sou goed as ferrajers....

—    Net sou goed ? Feil erger — feil erger. Hellepe de boase onderkruipe — sou’n fuile troep, ’k Heb d’r eintje alfast ’n lampie dichtgetimmerd....

—    Wat doene we nou.... ?

42