De gezellige staking

geen kinderen ontziend. Het publiek werd aangegrepen door een waanzinnige paniek; de drang naar zelfbehoud en veiligheid van lichaam hief alle voorzichtigheid en elke gedachte aan anderen op. Mannen, zoogoed als vrouwen, door onverklaarbaren angst aangegrepen, worstelden om een uitweg te vinden, die hen veiligheid voor stokslagen kon geven. Ze vertrapten kinderen, sleurden vrouwen opzij, stompten en sloegen op al wat hen in de vlucht verhinderde.

Eindelijk was het den inspecteur en zijn mannen gelukt, ruim baan te maken tot voor het werk. De eerste had eenige keeren van zijn staal gebruik gemaakt en een man een houw over het hoofd gegeven. Deze was neergestort en zou vertrapt zijn geworden door de angstig wijkende massa die hysterisch gillend op het gezicht van het bloed niet meer wist wat ze deed, als niet een breede vrouw, zich over hem had heengebogen en hem had opgetild. Haar oogen straalden woede uit bij het zien der laf-vluchtende mannen.

—    Bi-jullie keirels — gille as waife — loupe weg as honde. Pak-an verdourie — 't is 'n menschekind.

—    Doorloopen! brulde een agent die weer terug drong.

—    Stik fent — beiste die jullie sain--hei — wie helpt ’r.

—    Hier moeder — we doen ’t samen, zei een kalme stem, Joop had in de timmerkeet staan praten, al den tijd dat het tumult had geduurd. Nu hij noodig was kwam bij naar voren, op zijn eigen luchthartige wijze.

Een agent hield hem even aan den arm, maar hij rukte zich los.

—    Ik ben niet te spreken man, zei hij rustig. Eerst moet ik daar zijn.

Hij tilde den gewonde bij de beenen op, terwijl de stoere vrouw het hevig bloedend hoofd in de armen hield.

—    Jai bint ’n man! zei ze dankbaar.

39