De gezellige staking

malige grot staan en het grootste deel der ploeg maakte onder leiding van Ko en Daan een omtrekkende beweging, die Napoleons garde met bewondering zou hebben vervuld. Spoedig waren alle steigerleeren van posten voorzien en kon er worden nagegaan wie op en af ging.

—    Sain d'r loudgieters op de kap moat? schreeuwde de-ijzeren-poot, de timmerkeet binnen.

Een timmerman met een peper- en zoutbaardje en een bril op, kwam naar buiten.

—    Of d’r loudwurme binne? Joa — ’n stuk of wat boase!

—    Gein knechte?

—- Ik gelouf eintje — mit ’n jonge.

—    Een keirel mit ’n sagerijnig gesicht en ’n poar huilerige ouge in s’n kop ? De-poot wist geen ander signalement van Hein Smikkel op te geven.

—    Bedoel jai een fent fan een joar of feirtig die sou fleimerig proat? vroeg de timmerman nu.

—    Joa — die--die is het! Soudemieter ’m de kap af.

—    Da’-kan niet!

—    Waarom niet — huilert?

—    Hie — is d’r niet.

—    En je weit se fiesjelemie op ’n prikkie.

—    Hie — is d’ gistere geweist — fandoag niet. Nou is d’r ’n

jonge keirel — eintje fan buite — en ’n jonge--Four de

rest allemoal boase.

Willem had meer gesproken dan anders in drie dagen. Hij gaf den timmerman verder geen bescheid en keerde zich om.

—    Doan blaift beneide en sorgt dat ’r bij iedere leir twei man stoane. Als d'r klabakke komme, fluite jullie. F’r uit, wai goane se afdrouge.

Meteen gaf hij het voorbeeld en stormde de ladder aan den voorgevel op. Hij sloeg twee, drie treden tegelijk over De gezellige staking. II. 3    33