De gezellige staking

De man droeg zijn gereedschapzak op den rug en een stuk compositie-buis om den hals.

Toen hij zich zoo plotseling voor de hoofdmacht der stakers zag geplaatst, leek hij een oogenblik als verstijfd; hij bleef staan en staarde wezenloos voor zich uit. Dan, in een plotselinge opwelling slingerde hij zijn zak van den rug en zette het op een loopen.

Het baatte niets. Met een enkelen zwaai wierp de-ijzeren-poot hem zijn zak na, die over zijn hoofd vloog, zoodat hij er een seconde later over struikelde. Daan was hem direct nageloopen, kon zijn vaart niet temperen en viel boven op hem. In minder dan geen tijd was de heele ploeg op en om hem aangeland.

Willem zei hem op te staan, maar hij moest geholpen worden. Toen men hem losliet, zakte hij weer ineen. Daan en Gerrit droegen hem toen in een portiek en zetten hem met zijn rug tegen een deur. Daar bleef hij zitten tot hij wat bekomen was en ging toen onder geleide van een viertal jongens naar het bestuur. Hij beloofde dat hij gedurende de staking niet meer aan het werk zou gaan en mocht toen een plaatsje opzoeken bij degroote kachel. Zijn gereedschappen zag hij nooit terug; Willem had ze in de gracht doen schoppen.

De Bilderdijkstraat, waarheen de tocht leidde verkeerde destijds nog in haar eerste stadium. Wel liep er reeds een tram door, maar huizen stonden er nog slechts weinig.

Hier en daar stond een blok van vier of van zes huizen, een half jaar geleden door speculatie-bouwers neergezet en reeds danig verfloos en verwaarloosd. De trambaan was tamelijk wel bestraat, maar aan weerszijden ervan kon men nog niet van bestrating spreken. Wel lagen er groote hoopen klinkers, hier en daar, en leverden ettelijke zandheuveltjes der jeugd aangename speelplaatsen, maar dat alles moest 30