De gezellige staking

om een eenigszins billijk loon te verkrijgen voor onzen gevaarlijken en moeilijken arbeid.

Neen — over al die grapjes praat ik nu niet — liever klets ik eens over dingen waar jelui anders bitter weinig van hooren ----

Het stakingscomitee had de laatste weken ingezien dat de eenmaal vastgestelde uitkeering niet kon worden gehandhaafd, hoe laag ze ook al reeds was. Om de stakers daarop voor te bereiden was in hoofdzaak deze bijeenkomst belegd. Landers en Ranschoen hadden onder elkaar uitgemaakt dat de laatste, den mannen de noodzakelijkheid der lagere uitkeering zou onder het oog brengen, nadat Hansen zijn deun zou hebben afgedraaid.

Nu had Cats er reeds op gezinspeeld voor Joop had kunnen spreken en dat maakte zijn taak niet gemakkelijker. Hij wist maar al te goed hoe groot en bitter de nood was die in de huishoudens heerschte. Hij had echter beloofd er het zijne toe bij te dragen, de staking nog eenige weken gaande te houden, wijl het centralebestuur nog steeds hoopte op plotselinge onderwerping der patroons.

Nu stond hij daar en sprak, de eene hand in den broekzak, de andere voor zich uitgestrekt. Hij had veel gelezen in zijn jongelingsjaren, had van een goed tooneelstuk en van goede muziek gehouden. Veel van wat hij vroeger had genoten was hem bij gebleven en hij had het diep in zich bewaard en behoed als een rijken schat.

Nu hield hij dien schat in zijn hand en deelde hij er gul van uit. Hij vertelde van het schoone en het goede wat in de wereld is en waarvan de arbeiders maar weinig bemerken, maar weinig profiteeren. Alles werd den zwoegenden werkman onthouden, uit vrees dat meerdere kennis hem wijzer en daarom verlangender zou maken. Eiken gulden loon, zei 20