De gezellige staking

—    Is het zoo goed, Nico ?

—    ’t Begint pas. Je mot nog oufer je liefde klepsaike en

oufer de beket en dat-ie hier ’s fourbai mot loupe____

—    Dank je hartelijk----

—    Mot je ’tnou niet ferpeste — ’t ging al net sou moui....

Dan kan jai ’m ommers ouk ’s sien — je hoeft toch niet buite te komme en om s’n hals te falie____

—    En als-ie zoo dronken is — dat-ie aanschelt ?

—    Doet-ie niet--en as tie ’t wel doet — jou een biet

Bin jai mefrau ? As-tie d’r siet falt-ie sekuur om d’r hals — en dan fergeit se____

—    Wien? vroeg ze ooglachend,

—    Niemand! Schraif nou ferder Stien.

„Ik hou veel van U, schreef ze, en als U van mij houdt moet U dat toonen door me wat te zenden — een versnapering of zoo. Die jongen lijkt me wel te vertrouwen. — Komt U eens voorbij wandelen? Maar vooral niet schellen, hoor! En gauw doorloopen, voor mijn familie. Zeg maar tegen Nico — wanneer! Dag! Met een hand en vele kussen,

Uwe,

—    Wat zal ik zetten, Nico?

—    Mefrou hiet ommers Ameilie, niet?

—    Dank je hartelijk, aan mijn lijf niet.

—    Nou, set dan Josephine, of Geradine, of sou’n anderen boekenoam — as't kind moar ’n noam het.

Stien onderteekende Cornelia, een naam dien ze dol graag zou hebben gedragen.

—    Nou — smeer ’m nou direct — oolijkerd!

Nico stond al op straat, met zijn briefje in de hand en wierp haar kushandjes toe. Dan gleed hij voort, langs een sneeuw-baan, door kinderen aangelegd.

8