De gezellige staking

—    Leg nou niet te soanikpotte Stien — wat doe je nou ?

—    Wat doen — jongen? Ik lach me een mikkie om dien vent.

—    Jai mot ’m schraife — snap je niet — jai mot doen of je mefrau bint.

—    Moet ik met hem uitgaan ook, bijgeval?

—    Dat mot je self weite, docht Nico wijsgeerig, tusschen man en frau meng ik me nouit. As jai nou moar sorgt, dat ik d’r wat an heb.

—    Wat hebben ?

—    Jai schraift, je mot dit hebbe — je mot dat hebbe — een pisang — een beket — een pondje druife....

—    Geeft-ie dat dan?

—    As jai ’t schraift — mot-ie wel.

—    En dan steel je het misschien van zijn arme vrouw — als-ie die heeft.

—    Heift ie wel — moar die kraigt toch gein bliksem. Hai fersuipt s’n heile uitkeiring.

—    Wat een mispunt — foei!

—    Sie je wel — we motte ’m een poets bakke.

—    Schrijf jij dan zelf....

—    Mot-ie sien dat ’t gein vrouwehand is — en-ie ken main hand, loog Nico droogweg. De fent is sou link as de pest, as-ie ’m om het.

—    Moet ik hem dan Nelis noemen ?

—    Liefe Neilis, alsjeblieft.

Stien scharrelde een velletje papier op, uit de lade van de keukentafel en schreef:

„Lieve Nelis.

Uw brief heb ik in gezondheid ontvangen en ik hoop dat het U ook zoo is. Ik heb U niet vergeten en wanneer ik een man zie denk ik aan U....”

7