De gezellige staking

— Intusschen — ik hoop er niet voor den laatsten keer te zijn geweest.

Hij verzweeg dat vrouw Smikkel en Mientje, beiden hem verzocht hadden, zich „niet vreemd te houden”. Hij was vast besloten spoedig terug te komen maar wilde dat voor Joop verzwijgen.

Het had hem gehinderd, dat Mientje om Joop’s dwaze uitvallen had zitten blozen en aan haar oogen had hij gezien, dat ze in de keuken had zitten huilen. Bovendien, was hij niet ouder vriend des huizes dan Ranschoen ?

Voortaan bracht hij zijn bezoeken in zijn eentje. Soms trof hij Mientje en haar moeder thuis en dat vond hij heerlijk. Ze brachten dan een gezellig kout-uurtje door. Douwe kwam nooit zonder lekkers mee te brengen en snoepte trouw zijn aandeel op.

Meestal was Mientje uit en trof hij vrouw Smikkel in drukke bezigheden. Uit beleefdheid wilde hij zich dan niet direct uit de voeten maken en bleef hij dan nog even praten. Vrouw Smikkel bleef dan rustig aan de tobbe staan en, was zij klaar met wasschen en wringen, dan bood hij gewoonlijk aan, de wasch voor haar naar den zolder te dragen. Altijd vond zij het teveel gevergd, maar niet eén keer wees zij zijn aanbod af. Vervolgens hielp hij het goed ophangen.

Beneden gekomen, schonk vrouw Smikkel hem, voor hij wegging een kop koffie in. Dat drinken was het vreeselijkst bocht wat hij ooit had geproefd, maar nooit durfde hij zijn kopje weigeren. Hij durfde Mientje’s moeder niet goed krenken.

Slechts één keer had hij Mientje alleen thuis getroffen. Ze had hem in het portaal te woord gestaan en verzocht terug te komen, als haar moeder er was. Het was een teleurstelling voor hem geweest maar toch had het zijn trots in haar 168