De gezellige staking

—    Ik kom direct met de koffie, hoor!

—    Goed! — Ik heb een duchtig standje gehad, zei hij zoodra hij binnen was.

—    Wat een pertoale maid!

—    Zoo erg was het niet, lachte hij. Met veel schik bemerkte hij dat Douwe voldaan in zijn richting blikte. Vrouw Smikkels linkerhand lag gesloten in haar schoot.

—    Ze dacht dat ik Douwe had zitten plagen. Ik mag hem toch wel een raad geven, zou ik zeggen. Ze komt direct met de koffie.

Nog een half uurtje zaten zij bij elkaar; toen stapten de mannen op.

—    Nou — en? vroeg Joop.

—    Ik heb haar een gulden gegeven. Ze wou ’m niet aanpakken maar ik zei dat ik veel aan Smikkel verplicht ben en dat ik het geld best kan missen.

—    Sprak zij nog van Smikkel ?

—    Zij niet — maar ik liet direct merken dat hij zelf moet weten wat-ie doet. Ik matig me geen oordeel aan over een ander.

—    Natuurlijk niet, constateerde Joop deftig. Godsdienst — privaatzaak, onderwijs — privaatzaak, koningschap — privaatzaak en nou nog onderkruipen — ook privaatzaak. Ik kan het niet betwisten, je bent zuiver in de leer hoor — je kent je partijprogram van buiten. Maar nou nog het voornaamste ....

—    Wat? vroeg Douwe.

—    De hoofdzaak. Heb je een afspraakje?

—    Ben je gek — ik zou eerder van schaamte door den grond zinken dan haar zooiets te durven vragen. Ik kan wel zien, dat je haar toch niet zuiver kent.

—    ’t Is mogelijk, gaf Joop toe.

167